Kategoria: alkohol

Jak przerwać ciąg alkoholowy?

Występowanie ciągu alkoholowego jest charakterystyczne dla dwóch faz alkoholizmu. W czasie fazy chronicznej staje się remedium na złagodzenie objawów abstynencyjnych, jakie pojawiają się po tym, jak osoba pijąca ograniczy lub odstawi alkohol. Może zdarzyć się także w fazie ostrzegawczej, podczas której alkohol traktowany jest jako sposób na redukcję napięcia.

Czym jest cug alkoholowy?

Permanentny stan nietrzeźwości może ciągnąć się przez kilka dni z rzędu lub tydzień. Zdarza się, że trwa także miesiącami czy latami, stwarzając zagrożenie dla zdrowia i życia osoby uzależnionej. Długość ciągów alkoholowych jest więc indywidualną sprawą. Wpływ na to ma nie tylko styl picia, ale i cechy danej osoby.
Co popycha alkoholika do tego, że wpada w cug alkoholowy? Gdy spada ilość etanolu we krwi, zaczyna się źle czuć. Dopada go zespół odstawienny, czyli potocznie mówiąc kac. Aby załagodzić ból lub zawroty głowy, ogólne rozbicie, mdłości, wymioty, drżenie ciała i inne nieprzyjemne objawy, sięga znowu po substancję psychoaktywną. W ten sposób kontynuuje kilkudniowe bycie pod wpływem alkoholu. Jednoznacznym objawem ciągu alkoholowego jest stały stan upojenia, co prowadzi do utraty świadomości i konsekwencji zdrowotnych. Kiedy okresy wielodniowej nietrzeźwości występują naprzemiennie z okresami abstynencji, to ten styl picia nazywa się dipsomanią (dypsomanią).
Również codzienne wypijanie jednego czy kilku piw w celu uzyskania stanu odurzenia zalicza się do objawów cugu alkoholowego.

Skutki alkoholizmu

Do czego prowadzi długotrwałe picie alkoholu? Przede wszystkim zmienia dotychczasowe prawidłowe funkcjonowanie organizmu, zaburza świadomość oraz zachowania. Oprócz tego:

  • uszkadza mózg,
  • uszkadza organy wewnętrzne – np. doprowadza do stłuszczenia wątroby,
  • wywołuje utraty pamięci,
  • powoduje choroby układy krążenia – przyczynia się m.in. do nadciśnienia tętniczego, zaburzeń rytmu serca,
  • doprowadza do zmian w układzie pokarmowym – np. przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka, trzustki, przełyku, refluksu żołądkowo-przełykowego,
  • powoduje omamy, halucynacje, paranoje, zespół amnestyczny, depresję i inne konsekwencje psychiczne.

Inne skutki częstego picia alkoholu to także te, które mają miejsce w sferze:

  • rodzinnej – alkoholik nie jest w stanie zapewnić bezpieczeństwa i stabilizacji swoim najbliższym, zanikają więzi między członkami rodziny, nierzadko ma miejsce rozwód,
  • zawodowej – zaniedbywanie obowiązków służbowych, spóźnienia czy nieobecności spowodowane są ciągami alkoholowymi, a w konsekwencji dochodzi do zwolnienia z pracy.

Ponadto ciągłe alkoholizowanie się może doprowadzić do śmierci ze względu na niewydolność wielonarządową (nerek, wątroby, trzustki) oraz koniecznością przyjmowania coraz większych ilości alkoholu. Jest to wówczas efekt działania toksycznych substancji, które zawiera alkohol oraz zwiększającej się tolerancji organizmu na substancje psychoaktywne.

Detoks i terapia alkoholowa – sposób na przerwanie cugu alkoholowego

Zarówno długotrwałe picie alkoholu, jak i powtarzające się ciągi alkoholowe, to oznaka tego, że potrzebna będzie profesjonalna pomoc, aby przerwać tę autodestrukcję. Alkoholizm to uzależnienie psychiczne i fizyczne. Dlatego wyjściem w tej sytuacji jest poddanie się detoksykacji, czyli oczyszczeniu organizmu z substancji toksycznych będących skutkiem nadmiernego spożywania alkoholu oraz terapii alkoholowej. Rozwiązaniem w obu tych przypadkach jest dobry ośrodek leczenia uzależnień, gdzie specjaliści pomagają alkoholikowi nie tylko pozbyć się najpierw fizycznego przymusu picia (detoks), ale również odzyskać kontrolę nad życiem i wyjść z nałogu. Potrzebna jest jednak profesjonalna terapia alkoholowa, czyli regularne spotkania z terapeutami oraz osobami, które borykają (lub borykały) się z podobnym problemem.

Hospitalizacja, czyli odtrucie alkoholowe pod okiem lekarzy pozwoli uniknąć powikłań, a rozpoczęta zaraz po nim psychoterapia jest szansą na to, aby zacząć życie w trzeźwości.

Objawy psychiczne choroby alkoholowej

W miarę upływu czasu choroba alkoholowa niesie za sobą coraz bardziej pogłębiające się skutki fizyczne i psychiczne. Alkoholik zmienia się w sferze poznawczej, emocjonalnej i sposobie myślenia. Przekroczenie granicy, jaką jest upodobanie do picia a niekontrolowanym przymusem sięgania po alkohol, oznacza początek alkoholizmu. Mimo iż osoba nadużywająca alkoholu stara się na początkowym etapie picia jeszcze maskować, a jej najbliżsi często nie przyjmują do wiadomości, że ma problem, to już można u niej rozpoznać objawy uzależnienia. Ich fachowym zdiagnozowaniem powinien jednak zająć się psychiatra, specjalista psychoterapii uzależnień lub psycholog.

Zmiany w sferze poznawczej, emocjonalnej i myśleniu

Pod wpływem rozwijającej się choroby alkoholowej następują zmiany w sferze emocjonalnej takie jak np.:

  • wahania nastroju – od depresyjnego po nadmierne pobudzenie,
  • stany lekowe,
  • chwiejność emocjonalna,
  • brak lub utrata zdolności odczuwania przyjemności,
  • apatia,
  • drażliwość, złość,
  • gwałtowne reakcje emocjonalne.

Nadużywanie alkoholu powoduje także zaburzenia pamięci i koncentracji oraz postrzegania (omamy słuchowe, wzrokowe, czuciowe itp.). Alkoholizm ma wpływ również na zdolność abstrakcyjnego myślenia. Nadmierne picie zmienia też sposób myślenia. U alkoholika uruchamiają się mechanizmy iluzji i zaprzeczeń, czyli zaprzecza faktom, minimalizuje swój problem i przerzuca odpowiedzialność za niego na innych. Oprócz tego usprawiedliwia swoje picie, szukając w tym celu racjonalnych i logicznych argumentów. Unika też myślenia o konsekwencjach nadmiernego spożywania alkoholu, a rzeczywistość postrzega w sposób nieracjonalny.

Psychiczne skutki alkoholizmu

Inne objawy choroby alkoholowej to różnego rodzaju zaburzenia psychiczne. Należą do nich:

  • Zespół Otella – to inaczej paranoja alkoholowa. Pojawiające się w umyśle alkoholika urojenia to całkowicie nieprawdziwe i niepodlegające korygowaniu przekonania. Jedną z postaci zespołu Otella jest chorobliwa zazdrość. Osoba uzależniona uważa, że jego partnerka prowadzi bujne życie towarzyskie, co powoduje, że zaczyna ją śledzić, podsłuchiwać itp. Urojona zazdrość może skutkować maltretowaniem psychicznym i fizycznym,
  • Zespół Korsakowa – jest przewlekłą chorobą, a jej podłożem jest alkoholizm. Osoba, której dotyka, jest zupełnie zdezorientowana. Nie wie, co się z nią dzieje, jaki jest dzień, która godzina, gdzie się znajduje itd. W jej pamięci powstają luki, które nieświadomie wypełnia nieprawdziwymi opowieściami. Dodatkowo temu przypadkowi towarzyszy często jeszcze niedożywienie, osłabienie i wyniszczenie organizmu, które może prowadzić nawet do śmierci,
  • Encefalopatia Wernickiego – podobnie jak zespół Korsakowa, to także zespół amnestyczny spowodowany długotrwałym i intensywnym piciem oraz stanem niedożywienia i niedoboru witamin. Polega na głębokim upośledzeniu pamięci świeżej, czyli problemów z zapamiętywaniem i przywoływaniem nowych informacji,
    halucynacja alkoholowa – to typowa psychoza wywołana piciem, może utrzymywać się zarówno w okresach picia, jak i abstynencji. Polega na słyszeniu nieistniejących głosów, które mówią nieprzyjemne dla alkoholika rzeczy, odbierane przez niego jako zagrożenie. Czasami „nakazują” one popełnienie samobójstwa lub nawołują do agresji w stosunku do innych osób,
  • Zespół otępienny – jest efektem uszkodzeń i zaburzeń funkcjonowania całego układu nerwowego, w tym zaniku struktur mózgowych. Pojawia się w zaawansowanej fazie alkoholizmu. Po wielu latach picia dochodzi do silnego upośledzenia zdolności intelektualnych,
    stany depresyjne/depresja – mogą być zarówno przyczyną, jak i objawem choroby alkoholowej. Nawet jeśli na początku alkohol działa „rozweselająco”, to jednak w miarę upływu czasu pogłębia stan depresyjny, powoduje obniżenie nastroju, a może również prowadzić do prób samobójczych.

Leczenie w ośrodku terapii uzależnień

Widząc więc u osoby bliskiej objawy psychiczne uzależnienia od alkoholu, warto ją namówić na leczenie. Przymusu fizycznego picia można pozbyć się przez detoks, czyli odtrucie alkoholowe. Jest on najczęściej wstępem do długotrwałej terapii. Trudniej bowiem pozbyć się przymusu psychicznego. Ośrodek terapii uzależnień jest miejscem, w którym osoba borykająca się z alkoholizmem ma szansę zawalczyć o życie w abstynencji przy pomocy terapeutów. Podczas indywidualnego toku leczenia pacjent korzysta z różnych metod terapii, dopasowanych m.in. pod rodzaj zaburzenia psychicznego, jaki u niego występuje. Często sięga się także po leki przeciwpsychotyczne czy przeciwdepresyjne.

Co mogę zrobić jak mąż pije i kłamie?

Pijany mężczyzna alkoholik stoi przed żoną trzymającą ich syna w ramionach.

Zarówno osoba pijąca codziennie, jak i ta, która pije tzw. ciągami, czyli nieprzerwanie przez kilka dni, tygodni czy miesięcy, a potem poddaje się krótszej lub dłuższej abstynencji i z powrotem wraca do nałogu, staje się alkoholikiem. Jej nałóg nie pozostaje obojętny dla najbliższych. Alkoholizm w rodzinie to bardzo trudny problem, który odbija się na życiu wszystkich jej członków. Intensywne, wieloletnie picie nie tylko dezorganizuje życie w tej małej społeczności, ale także ma skutki dla dalszego funkcjonowania w życiu zwłaszcza u dzieci.

Zadzwoń i zapytaj o terapię w prywatnym ośrodku Oaza

Jak zachowuje się alkoholik?

Wiele żon alkoholików zadaje sobie pytanie: co zrobić, gdy mąż pije i kłamie? Osobą nadużywającą alkoholu zaczynają kierować w życiu mechanizmy iluzji i zaprzeczeń. Jak zachowuje się alkoholik? Nie potrafi realnie ocenić swojego problemu, a każde zarzucanie jej problemu, wskazywanie negatywnych skutków alkoholizmu powoduje, że minimalizuje powagę choroby, obwinia innych, potrafi znaleźć szereg wytłumaczeń dla swojego zachowania i powodów picia (gdy tak naprawdę istnieje tylko jeden – że jest alkoholikiem), tym samym kłamiąc. Z jednej strony wzbudza złość, prowokuje do emocjonalnych wybuchów, a z drugiej składa obietnice, że kończy z nałogiem i wierzy w to, co wymyślił.

Jeśli jesteś żoną alkoholika, to nie pozwalaj na to, aby okłamywał Cię i innych bliskich. Nie wierz (nie udawaj, że wierzysz) też w to, co mówi, bo to go jeszcze bardziej zachęca do dalszego kłamania. Rozwiązaniem nie jest także branie odpowiedzialności za osobę uzależnioną w zakresie wszelkich konsekwencji, jakie są skutkiem nadużywania przez nią alkoholu.

Jak rozmawiać z alkoholikiem?

Przede wszystkim przedstawiać fakty, jakie mają miejsce w związku z jego uzależnieniem, nazywać rzeczy po imieniu. Warto też życzliwie powiedzieć o tym, jakie emocje przeżywa bliska osoba: o swojej bezsilności, lęku, niepokoju o zdrowie pijącego. Złość, oskarżanie się w rozmowie z alkoholikiem nie przyniosą żadnych efektów. Lepiej przygotować się do niej, ułożyć scenariusz dowiedzieć się więcej na temat samej choroby.

Jeśli alkoholik chce nam coś powiedzieć – pozwólmy mu na to, nie wchodźmy jednak z nim w dyskusję.

Jak pomóc alkoholikowi wytrzeźwieć?

Postawą zrozumienia mechanizmu działania choroby alkoholowej jest to, że uzależnia i wymaga specjalistycznego leczenia. Alkoholik, jego żona, jak i pozostali członkowie rodziny muszą sobie uświadomić, że jest to wspólny problem. Choć nie jest to łatwe, to trzeba także spróbować zrozumieć, że jest to przewlekłe schorzenie i zaakceptować je. Na nic zda się wzajemne obwinianie, zrzucanie odpowiedzialności czy wymyślanie przyczyn picia. W tym zakresie najskuteczniejszym rozwiązaniem jest psychoterapia. Zadaniem specjalisty od uzależnień jest przekonanie alkoholika do tego, że warto zerwać z nałogiem i żyć w abstynencji. Jeśli zaakceptuje on to, że jest chory i pokonany przez alkohol, ma szansę zmienić to i zacząć nowy etap. Skorzystanie ze specjalistycznej pomocy, poznanie choroby alkoholowej i mechanizmów jej działania, to kolejny krok, jaki może wykonać osoba nadmiernie pijąca, aby wytrzeźwieć.

Gdzie szukać pomocy dla alkoholika?

Specjalistyczną pomoc dla alkoholika można wyszukać w ośrodkach leczenie uzależnień. Początkiem drogi do trzeźwości często jest detoks alkoholowy. Odtrucie organizmu z toksyn, jakie odkładają się w wyniku nadmiernego spożywania alkoholu, uzupełnienie elektrolitów, odpowiednie nawodnienie oraz zmniejszenie skutków zespołu abstynencyjnego to działania, jakie pozwalają pozbyć się fizycznego uzależnienia. Po detoksie alkoholik może podjąć dalsze leczenie – z psychicznego uzależnienia. Często terapeutami są tam także osoby, które same przeszły przez nałóg alkoholowy, a inne osoby uzależnione pomagają przetrwać ciężkie chwile. Wsparciem dla alkoholika mogą być także takie grupy jak np. Anonimowi Alkoholicy.

W sytuacji alkoholizmu w rodzinie pomocy potrzebują zazwyczaj wszyscy jej członkowie. Alkoholik – aby wyjść skutecznie z nałogu, a pozostali bliscy – aby zrozumieć mechanizm współuzależnienia oraz nauczyć się właściwie żyć z osobą uzależnioną, nie kosztem swoich potrzeb, pragnień i emocji.

Fazy, etapy uzależnienia od alkoholu

Mężczyzna alkoholik sięga szklankę z alkoholem, która stoi na krawędzi stołu.

Jak każde inne schorzenie, choroba alkoholowa rozwija się fazami. Często od wstępnej, w której dochodzi do uzależnienia psychicznego do chronicznej, która wiąże się już z piciem bez przerwy i może spowodować śmierć, mijają lata. Właściwa diagnoza alkoholizmu (choroby) oraz podjęcie specjalistycznego leczenia na każdym etapie jest szansą na to, aby wygrać z nałogiem.

Objawy uzależnienia od alkoholu (alkoholizmu)

Do objawów choroby alkoholowej zaliczamy:

  • głód alkoholowy – alkoholik odczuwa silne pragnienie (przymus) sięgnięcia po alkohol, a zaprzestanie picia powoduje cierpienie;
  • zespół abstynencyjny – to fizyczne i psychiczne objawy, które odczuwa osoba uzależniona w momencie, kiedy przerwie picie alkoholu. Są to m.in. skoki ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca, drżenie ciała, nadmierne pocenie się, nadwrażliwość na dźwięki, lęki, napady drgawkowe i halucynacje;
  • upośledzenie kontroli – alkoholik nie kontroluje już swojego picia i nie umie się powstrzymać w tym zakresie;
  • zwiększona tolerancja na alkohol – oznacza spożywanie coraz większej dawki alkoholu, aby wywołać ten sam efekt co wcześniej;
  • koncentracja życia wokół alkoholu – a tym samym zaniedbywanie innych sfery życia oraz najbliższych;
  • picie pomimo świadomości jego skutków – alkoholik pomimo zdawania sobie sprawy z tego, że krzywdzi siebie i innych, nie jest w stanie zmienić swojego zachowania.

Aby lekarz specjalizujący się w uzależnieniach mógł postawić diagnozę alkoholizmu, musi wystąpić więcej niż jeden z tych czynników.  

 

Fazy choroby alkoholowej

W alkoholizmie wymienia się cztery fazy uzależnienia:

  • Faza wstępna (prealkoholowa) – najczęściej nie wzbudza podejrzeń zarówno u samego alkoholika, jak i u jego najbliższego otoczenia i może trwać latami. Na tym etapie choroby alkoholowej dochodzi do uzależnienia psychicznego – alkoholik odkrywa, że spożywanie alkoholu poprawia jego samopoczucie, daje odprężenie, a picie towarzyskie przeradza się w miarę czasu w sposób na rozładowanie napięć i stresów. Pijący zaczyna szukać okazji do wypicia – imprez towarzyskich, spotkań itd. Najczęściej jeszcze nie upija się i kontroluje swoje nad piciem. Jednak stopniowo zwiększa się jego tolerancja na alkohol i musi pić coraz więcej, aby osiągnąć stan upojenia (tzw. mocna głowa);
  • Faza ostrzegawcza – wchodząc w nią alkoholik, zaczyna się zachowywać w charakterystyczny sposób. Coraz częściej szuka okazji do picia, przyspiesza tempo picia, inicjuje „kolejki”, aby ilość wypijanego alkoholu dopasować do swoich, zwiększonych już zapotrzebowań. Do tej pory osoba cicha, spokojna staje się nagle duszą towarzystwa, odważniejszą, bez zahamowani. Wypicie alkoholu poprawia samopoczucie alkoholika, przynosi mu ulgę i odpręża. Zaczyna pić w samotności, bez okazji i tracić kontrolę nad nałogiem. W tej fazie pojawiają się także pierwsze palimpsesty, czyli „urwanie filmu” (luki w pamięci) – nawet po spożyciu niewielkiej ilości alkoholu. Nie traci przytomności, ale nie pamięta co się z nim działo po wypiciu. Typowym objawem są także wyrzuty sumienia;
  • Faza krytyczna (ostra) – zaczyna się w momencie, kiedy alkoholik traci już kontrolę nad swoim nałogiem. Nawet krótkie stany abstynencji kończą się powrotem do picia, a niewielka ilość alkoholu powoduje, że pojawia się pragnienie (przymus fizyczny) dalszego picia. Alkoholik zaniedbuje rodzinę, pracę, traci zainteresowanie dotychczasowym hobby, swoim wyglądem i otoczeniem. Poznaje także oznaki głodu alkoholowego i zaczyna tracić szacunek do samego siebie, staje się agresywny, izoluje się od świata zewnętrznego;
  • Faza przewlekła (chroniczna) – to ostatni etap choroby alkoholowej, w której picie zaczyna być już ciągłe. Alkoholik pije zazwyczaj już od rana i upija się nawet kilka razy w ciągu dnia. Nie ma już przed tym żadnego oporu ani nie odczuwa wstydu. Pije w pracy, w domu, na ulicy itd. Ten ciągły stan może trwać tygodniami czy miesiącami, aż do objawów zatrucia. Wyjście z alkoholowego ciągu kończy się zespołem abstynencyjnym, odczuwanym bardzo dotkliwie (m.in. bóle głowy, nudności, wymioty, zaburzenia nastroju i snu, biegunki, nadpotliwość, lęki). Bywa częstym gościem izb wytrzeźwień, szpitali psychiatrycznych czy ośrodków odwykowych.

Nieustanne picie może doprowadzić alkoholika do śmierci, chyba że zdecyduje się na specjalistyczne leczenie i rozpocznie konsekwentnie trzeźwe życie.

Dlaczego alkoholik pije?

Przygnębiona kobieta patrzy na pijącego męża alkoholika.

Mimo iż alkoholik zdaje sobie sprawę z tego, że nadmierne picie alkoholu jest szkodliwe, to jednak… nie umie przestać. Dlaczego? Tak działa mechanizm uzależnienia. Silniejsze są oczekiwania, a jednocześnie potrzeba rozluźnienia, ulgi, zredukowania przykrych emocji po wypiciu alkoholu. Jak pomóc alkoholikowi? Jak ma postępować żona alkoholika?

Objawy uzależnienia od alkoholu

Często pity alkohol oddziałując na mózg, sprawia, że alkoholik zaczyna mieć upośledzoną kontrolę ilości wypijanych trunków i często doprowadza do spożywania ich w nadmiernej ilości. Tym samym nie jest w stanie przewidzieć tego, czy po pierwszych łykach uda mu się zapanować nad dalszym piciem, czy też nie. Z czasem poza wewnętrznym przymusem codziennego wypicia alkoholu, zwiększaniem jego dawki, szukaniem okazji do picia, czy też spożywania alkoholu w samotności, pojawiać się zaczynają objawy zespołu abstynencyjnego. Niedostarczenie organizmowi substancji psychoaktywnej powoduje złe samopoczucie fizyczne i psychiczne.

Zarówno psychiczne, jak i biologiczne objawy uzależnienia od alkoholu wpływają na to, że alkoholik nie kontroluje tego, co się z nim dzieje, kiedy nadmiernie pije, pomimo iż ponosi coraz większe szkody.   

Mąż alkoholik

Po jednej stronie związku on – nadużywający alkoholu, wokół którego kręci się życie najbliższych. Jest nieprzewidywalny, wprowadza chaos, brak poczucia bezpieczeństwa i uruchamia u najbliższych instynkt wiecznej kontroli w zakresie skutków swojej choroby.

Żyje w świecie iluzji i zaprzeczeń, czyli w sposób selektywny postrzega fakty związane z nasilaniem się problemów związanych z piciem alkoholu. Pod wpływem występujących szkód w życiu oraz odczuwanych przykrych emocji, w osobie uzależnionej wyzwalają się mechanizmy obronne, które uniemożliwiają realną ocenę sytuacji. Mąż alkoholik minimalizuje więc problem i obwinia innych za niego. Potrafi w różny sposób tłumaczyć się, dlaczego nadmiernie pije lub też odwraca od siebie uwagę poprzez np. wszczynanie awantur czy wyszukiwanie problemów u innych.

Ponadto mąż alkoholik ma niestabilny obraz samego siebie. Kieruje nim mechanizm rozdwajania i rozpraszania Ja. Z jednej strony bowiem alkohol daje złudne poczucie mocy, dowartościowania samego siebie, a z drugiej – w okresach po piciu samoocena osoba uzależnionej znacząca się obniża. To rozchwianie powoduje, że alkoholik ma problem, aby jednoznacznie odpowiedzieć sobie na pytania: kim jest i jaki jest?

Alkohol staje się więc głównym źródłem emocji – od przekształcania tych złych w przyjemne, redukując szybko stres, czy potęgując stany dobrego samopoczucia.

żona alkoholika

Po drugiej stronie związku ona – żona alkoholika, która często nieświadomie pomaga mu w nałogu. Tłumaczy się za jego zachowania przed najbliższymi, sąsiadami, w pracy itd. Ponosi konsekwencje materialne i inne, które mają miejsce np. w wyniku pijackich awantur. Daje się zwieść obietnicom ograniczenia lub nawet rzucenia nałogu bez leczenia czy ulega szantażom w tym zakresie. Żonie alkoholika często towarzyszy poczucie, że to jej wina, że ponosi odpowiedzialność za chorobę alkoholową, jest bezsilna w mierzeniu się z nałogiem męża.    

Co może zrobić żona alkoholika?

Mając taką sytuację w domu, jak żona alkoholika może mu pomóc? Rozwój choroby alkoholowej jest procesem rozłożonym w czasie, jednak w miarę, jak się pogłębia, coraz trudniej jest z nim funkcjonować na co dzień. Co może zrobić żona alkoholika:

  • zaakceptować chorobę – jest to niezbędne do tego, aby przestać się wstydzić za męża alkoholika i podjąć konstruktywne działanie zmierzające do specjalistycznego leczenia go z tej choroby,
  • nie chronić pomoc i wsparcie powinny polegać na ponoszeniu konsekwencji (wszelkich) za picie przez osobę uzależnioną, a nie przez jego najbliższych,  
  • nie próbować kontrolować picia – wylewanie alkoholu, chowanie czy odbieranie go może spowodować odwrotny skutek. Im mocniej alkoholik jest bowiem pod tym względem kontrolowany, tym bardziej jest zdesperowany, aby pić i zawsze znajdzie na to sposób. Rodzina nigdy nie będzie w stanie go w tym zakresie powstrzymać.

Dlatego warto poznać wszystkie fakty dotyczące alkoholizmu, zmienić dotychczasowe emocjonalne zaangażowanie, nie wierzyć w obietnice, nie dawać się okłamywać mężowi alkoholikowi oraz wykorzystywać mu. Co najważniejsze – konsekwentnie mu pomóc w tym, aby jak najszybciej udał się na leczenie odwykowe.