Kategoria: Uzależnienia

Jak odzyskać radość z życia i uwolnić się od uzależnienia?

Rodzina wspierająca uzależnionego mężczyznę

Człowiek ma w sobie wielki potencjał do tego, aby móc uwolnić się od uzależnienia i odzyskać radość życia bez wspomagania się alkoholem czy narkotykami. Nie zawsze jednak wie, jak go wykorzystać i potrzebuje do tego pomocy. Tę może zawsze znaleźć u specjalistów, którzy zajmują się osobami borykającymi się z nałogami. Ośrodek terapii uzależnień jest miejscem, w którym dzielą się nie tylko swoją wiedzą, doświadczeniem, ale także uczą, jak mierzyć się z trudnościami, jakie przynosi codzienność bez środków odurzających.

Pozorna radość, faktyczne cierpienie

Każde uzależnienie tylko pozornie daje radość, odprężenie, wyluzowanie, pomaga zapomnieć o problemach, czy żyć w świecie iluzji. Substancje psychoaktywne przenoszą osobę je zażywającą w inny „wymiar”, w którym czuje się znacznie lepiej, jest bardziej „kolorowo” w porównaniu do codziennego życia bez używek. Jednak jest to tylko złudne uczucie, bo za chwilę i tak wraca bolesna rzeczywistość, z którą bez używek trudno się mierzyć.

Każde uzależnienie wiąże się też z cierpieniem. Im bardziej się pogłębia, tym przynosi coraz więcej negatywnych skutków. Alkoholik czy narkoman zaczyna tracić grunt pod nogami w wielu sferach codziennego życia. Izoluje się od bliskich sobie osób, nierzadko traci pracę, popada w długi. Cierpi też psychicznie – dopadają go wyrzuty sumienia, obwinia siebie, zadręcza wręcz, ale z drugiej strony nie umie powstrzymać wewnętrznego przymusu wzięcia narkotyków czy napicia się.

Leczenie uzależnień – sposób na odzyskanie radości z życia

Gdy osoba uzależniona zaczyna wreszcie rozumieć, że musi zacząć się leczyć, powinna jak najszybciej zgłosić się do ośrodka terapii uzależnień. Często dojście do takiego etapu to efekt długiego procesu inicjowanego przez najbliższych.

Zarówno leczenie alkoholizmu, jak i narkomanii to proces, składający się z kompleksowych działań, jakie mają na celu przywrócenie psychice oraz organizmowi równowagi. W momencie, kiedy osoba uzależniona uświadomi sobie, w czym tkwią jej problemy, jakie jest ich źródło, nauczy się je wcześniej rozpoznawać oraz wypracuje metody rozwiązywania, znacznie łatwiej poradzi sobie na co dzień. Nie będzie już tak przytłoczona ich ciężarem, łatwiej rozpozna własne emocje i potrzeby.

Terapia w ośrodku leczenia uzależnień to przede wszystkim praca nad samym sobą, lepszym poznanie siebie, swoich wad, zalet, możliwości i ograniczeń. Pod wpływem narkotyków czy alkoholu osoba uzależniona nie umie prawidłowo odczytać i zrozumieć swoich uczuć. Wyrwanie z zamkniętego koła nałogu polega na otwarciu się na świat, czyli przezwyciężaniu lęku, strachu, radzeniu sobie ze smutkiem i bólem bez znieczulenia, jak i odzyskiwaniu radości życia, spontaniczności. Źródłem przyjemności może być tak naprawdę wiele innych rzeczy – bliskość i rozmowa z członkiem rodziny, nowe hobby, śpiew ptaków, jazda na rowerze czy nawet słońce za oknem. Ważne jest tylko przestawienie się na to, aby zacząć wreszcie widzieć to, co się dookoła dzieje po tym, jak wcześniej myśli i całe życie koncentrowało się tylko wokół alkoholu czy narkotyków.

Satysfakcjonująca walka na trzeźwo

Kryzysy i zwycięstwa wliczone są w życie każdego człowieka, nie tylko tego, który leczy się z narkomanii czy alkoholizmu. Gdy uda się na trzeźwo pokonać jakąś trudność, tym bardziej odczuwa się większą satysfakcję, zadowolenie się z sobie i radość. Podczas terapii odwykowej osoby uzależnione zdobywają odpowiednie narzędzia do radzenia sobie z przeciwnościami i wykorzystać je pomogą oraz umacniać podczas całego procesu trzeźwienia.

Biorąc pod uwagę, że alkoholizm czy narkomania nie tylko rujnują życie osób uzależnionych, ale także ich bliskich, leczenie z tych nałogów to szansa na to, aby odbudować więzi rodzinne. Wspólne spędzanie czasu, odzyskanie bliskości może przynieść wiele satysfakcji. Poza tym bazujących na co dzień na zdrowych emocjach znacznie łatwiej jest radzić sobie w trudnych momentach, kiedy niewiele trzeba, aby wrócić do nałogu. Radość do życia odzyskiwać można więc każdego dnia i celebrować ją na swój sposób!

Jak nie wrócić do nałogowego picia alkoholu?

Kobieta z kieliszkiem w ręce

Każdy alkoholik zapewne wie, że alkoholizm jest chorobą chroniczną – nie można wrócić do stanu sprzed nałogu. Może mieć nawroty, które są próbą sił dla osoby uzależnionej. Stawienie im czoła jest wielkim wyzwaniem. Poddanie się oznacza powrót na wcześniejszą ścieżkę nietrzeźwości. Wychodząc z ośrodka leczenia uzależnień, pacjent nadużywający alkoholu jest zazwyczaj już świadom tego, co z jego życiem uczynił nałóg, jak wpłynąć na jego psychikę, zdrowie fizyczne, najbliższych. Wie też, jak wielką siłę ma i jak trudno wyzwolić się z jego sideł. Ta wiedza, wsparcie rodziny i przyjaciół, dalsze spotkania terapeutyczne (po zakończeniu wielotygodniowego czy wielomiesięcznego leczenia alkoholizmu w ośrodku) oraz lepsze poznanie samego siebie to czynniki, które przy pokusie wypicia, będą miały wielkie znaczenie.

Jak rozpoznać objawy nawrotów choroby alkoholowej?

Zespół nawrotu choroby alkoholowej poprzedzają pewne sygnały, które każdy alkoholik lub ktoś z jego najbliższego otoczenia jest w stanie wyłapać. Można je podzielić na fazy:

  • pierwsza – powrót zaprzeczania, czyli pojawiają się pierwsze obawy o to, czy alkoholik wytrwa w trzeźwości oraz zaniepokojenie swoim samopoczuciem;
  • druga – charakteryzują ją zachowania ucieczkowe i obronne. Alkoholik zaczyna przekonywać samego siebie, że nigdy nie będzie pił, martwi się bardziej o siebie niż o innych, izoluje się od ludzi i więcej czasu spędza sam;
  • trzecia – kryzys zaczyna narastać, dominuje smutek, przygnębienie, alkoholik przestaje planować w sposób realny dzień i przyszłość;
  • czwarta – nastaje utarta zdolności do działania. To etap, na którym małe problemy urastają do rangi dużych, alkoholik złości się szybko na siebie i bliskich, ma poczucie klęski i tego, że niczego nie da się rozwiązać;
  • piąta – popadanie w depresję, czyli brak chęci do działania, niejedzenie lub objadanie się, zaburzenia snu, coraz większe przygnębienie i samotność – takie są objawy tej fazy;
  • szósta – osoba uzależniona od alkoholu traci kontrolę nad swoim zachowaniem, wymyśla usprawiedliwienia, aby nie chodzić na spotkania AA, odrzuca pomoc, mimo iż czuje, że jest bezradna, czuje, że znalazła się w sytuacji bez wyjścia;
  • siódma – alkoholik coraz bardziej użala się nad sobą i zaczyna myśleć o piciu towarzyskim, ma nadzieję, że picie będzie „normalne” i pomoże pokonać ten chwilowy spadek formy psychicznej;
  • ósma – na tym etapie charakterystyczna jest złość na siebie, na kogoś, na świat, frustracja, gniew, zerwanie kontaktów oraz niepanowanie nad własnymi emocjami;
  • dziewiąta – to pierwszy kieliszek, który rozpoczyna picie po to, aby poradzić sobie z problemami. Znowu pojawiają się wstyd, poczucie winy, utrata kontroli nad piciem.

Samokontrola i telefon do przyjaciela

Jak nie wrócić do nałogowego picia? Jedną z opcji jest samoobserwacja, która pozwoli wyłapać momenty zagrażające abstynencji. Wówczas będzie jeszcze szansa na to, aby nie wejść do knajpy na drinka czy do sklepu monopolowego, aby kupić sobie butelkę na wieczór. Zawrócenie w takich sytuacjach jest ratunkiem przed tym, aby ponownie nie wpaść w nałogowe picie.

Kolejne trudne momenty to te, kiedy dookoła znajomi częstują alkoholem. Na krótką metę można tłumaczyć się tak: nie pije, bo prowadzę, biorę leki, jestem chory. Docelowo jednak lepiej zakomunikować wprost: w ogóle nie piję alkoholu. Ostatecznie też zawsze można zmienić towarzystwo, jeśli obecne nie jest w stanie zaakceptować naszej odmowy.

Gdy nadchodzi kryzys, można także poprosić o pomoc innego trzeźwego alkoholika, który najlepiej zrozumie, co przechodzimy. Głód alkoholowy może o sobie dać znać w niespodziewanym momencie – to problem, który dotyczy również osób żyjących już wiele lat w trzeźwości.

Unikanie wyzwalaczy

Już podczas leczenia alkoholizmu w ośrodku uzależnień alkoholik uczy się radzenia sobie w sytuacjach, które będą wyzwalały u niego ponowną chęć spożycia substancji odurzającej. Abstynencji z pewnością nie pomoże alkohol w domowym barku, odwiedzanie miejsc, które kojarzą się z „poprzednim życiem” się, kupowanie alkoholu, darowanie go komuś w prezencie oraz konsumowanie rzeczy, które mają w swoim składzie alkohol (tort, czekoladki itd.).

Z procesem zdrowienia nieodłącznie związany jest nawrót choroby alkoholowej, jego ryzyko. Jednak wczesne rozpoznanie objawów ostrzegających o tym, że alkoholik znowu zaczyna cierpieć, a ratunkiem wydaje mu się tylko alkohol, może powstrzymać ten proces.

Objawy psychiczne choroby alkoholowej

W miarę upływu czasu choroba alkoholowa niesie za sobą coraz bardziej pogłębiające się skutki fizyczne i psychiczne. Alkoholik zmienia się w sferze poznawczej, emocjonalnej i sposobie myślenia. Przekroczenie granicy, jaką jest upodobanie do picia a niekontrolowanym przymusem sięgania po alkohol, oznacza początek alkoholizmu. Mimo iż osoba nadużywająca alkoholu stara się na początkowym etapie picia jeszcze maskować, a jej najbliżsi często nie przyjmują do wiadomości, że ma problem, to już można u niej rozpoznać objawy uzależnienia. Ich fachowym zdiagnozowaniem powinien jednak zająć się psychiatra, specjalista psychoterapii uzależnień lub psycholog.

Zmiany w sferze poznawczej, emocjonalnej i myśleniu

Pod wpływem rozwijającej się choroby alkoholowej następują zmiany w sferze emocjonalnej takie jak np.:

  • wahania nastroju – od depresyjnego po nadmierne pobudzenie,
  • stany lekowe,
  • chwiejność emocjonalna,
  • brak lub utrata zdolności odczuwania przyjemności,
  • apatia,
  • drażliwość, złość,
  • gwałtowne reakcje emocjonalne.

Nadużywanie alkoholu powoduje także zaburzenia pamięci i koncentracji oraz postrzegania (omamy słuchowe, wzrokowe, czuciowe itp.). Alkoholizm ma wpływ również na zdolność abstrakcyjnego myślenia. Nadmierne picie zmienia też sposób myślenia. U alkoholika uruchamiają się mechanizmy iluzji i zaprzeczeń, czyli zaprzecza faktom, minimalizuje swój problem i przerzuca odpowiedzialność za niego na innych. Oprócz tego usprawiedliwia swoje picie, szukając w tym celu racjonalnych i logicznych argumentów. Unika też myślenia o konsekwencjach nadmiernego spożywania alkoholu, a rzeczywistość postrzega w sposób nieracjonalny.

Psychiczne skutki alkoholizmu

Inne objawy choroby alkoholowej to różnego rodzaju zaburzenia psychiczne. Należą do nich:

  • Zespół Otella – to inaczej paranoja alkoholowa. Pojawiające się w umyśle alkoholika urojenia to całkowicie nieprawdziwe i niepodlegające korygowaniu przekonania. Jedną z postaci zespołu Otella jest chorobliwa zazdrość. Osoba uzależniona uważa, że jego partnerka prowadzi bujne życie towarzyskie, co powoduje, że zaczyna ją śledzić, podsłuchiwać itp. Urojona zazdrość może skutkować maltretowaniem psychicznym i fizycznym,
  • Zespół Korsakowa – jest przewlekłą chorobą, a jej podłożem jest alkoholizm. Osoba, której dotyka, jest zupełnie zdezorientowana. Nie wie, co się z nią dzieje, jaki jest dzień, która godzina, gdzie się znajduje itd. W jej pamięci powstają luki, które nieświadomie wypełnia nieprawdziwymi opowieściami. Dodatkowo temu przypadkowi towarzyszy często jeszcze niedożywienie, osłabienie i wyniszczenie organizmu, które może prowadzić nawet do śmierci,
  • Encefalopatia Wernickiego – podobnie jak zespół Korsakowa, to także zespół amnestyczny spowodowany długotrwałym i intensywnym piciem oraz stanem niedożywienia i niedoboru witamin. Polega na głębokim upośledzeniu pamięci świeżej, czyli problemów z zapamiętywaniem i przywoływaniem nowych informacji,
    halucynacja alkoholowa – to typowa psychoza wywołana piciem, może utrzymywać się zarówno w okresach picia, jak i abstynencji. Polega na słyszeniu nieistniejących głosów, które mówią nieprzyjemne dla alkoholika rzeczy, odbierane przez niego jako zagrożenie. Czasami „nakazują” one popełnienie samobójstwa lub nawołują do agresji w stosunku do innych osób,
  • Zespół otępienny – jest efektem uszkodzeń i zaburzeń funkcjonowania całego układu nerwowego, w tym zaniku struktur mózgowych. Pojawia się w zaawansowanej fazie alkoholizmu. Po wielu latach picia dochodzi do silnego upośledzenia zdolności intelektualnych,
    stany depresyjne/depresja – mogą być zarówno przyczyną, jak i objawem choroby alkoholowej. Nawet jeśli na początku alkohol działa „rozweselająco”, to jednak w miarę upływu czasu pogłębia stan depresyjny, powoduje obniżenie nastroju, a może również prowadzić do prób samobójczych.

Leczenie w ośrodku terapii uzależnień

Widząc więc u osoby bliskiej objawy psychiczne uzależnienia od alkoholu, warto ją namówić na leczenie. Przymusu fizycznego picia można pozbyć się przez detoks, czyli odtrucie alkoholowe. Jest on najczęściej wstępem do długotrwałej terapii. Trudniej bowiem pozbyć się przymusu psychicznego. Ośrodek terapii uzależnień jest miejscem, w którym osoba borykająca się z alkoholizmem ma szansę zawalczyć o życie w abstynencji przy pomocy terapeutów. Podczas indywidualnego toku leczenia pacjent korzysta z różnych metod terapii, dopasowanych m.in. pod rodzaj zaburzenia psychicznego, jaki u niego występuje. Często sięga się także po leki przeciwpsychotyczne czy przeciwdepresyjne.

Uzależnienie od drugiej osoby – czy jest możliwe?

Mężczyzna uzależniony emocjonalnie trzyma za ramiona wybrankę wyglądającą za okno.

Partner, rodzic, dziecko, przyjaciel – to przykładowe osoby, od których można się uzależnić. Powoduje to utratę własnej samodzielności. Osoba, która wpada w taką pułapkę emocjonalną, nie umie sobie wyobrazić życia bez drugiej osoby i nie jest w stanie normalnie funkcjonować. I nie chodzi tu o poświęcenie czy oddanie na rzecz kogoś innego, tylko o bardziej obsesyjne uczucie i myślenie nakierowane na to, aby zadowolić drugą stronę. Zbytnie angażowanie się w taką więź kończy się uzależnieniem od drugiej osoby. Oznacza to, że osoba uzależniona przestaje samodzielnie funkcjonować i pozwala sobą kierować w każdym obszarze życia, a także swoimi emocjami.

Objawy uzależnienia emocjonalnego

Jakie objawy są charakterystyczne dla uzależnienia od drugiej osoby? Zachowanie człowieka uzależnionego przypomina zachowanie innych nałogowców. Poza utożsamianiem się z drugą osobą czuje się ciągle nieodpowiednio dowartościowany. Dlatego wymaga nieustannych dowodów od niej. W przypadku związku partnerskiego miłość ma formę obsesji, w której tylko jedna ze stron wymaga poświęcenia i oddania – stąd nazywana jest toksyczną. Nie chodzi nawet o to, aby cały czas być z kimś blisko fizycznie – bardziej o to, że osoba uzależniona od drugiej osoby podporządkowuje się jej całkowicie w swoim życiu i nie umie samodzielnie funkcjonować. Przejawia się to m.in.:

  • stałym myśleniem o drugiej osobie – ciągły, wewnętrzny kontakt z nią bez względu na dzielącą odległość czy czas, jaki upłynął od ostatniego spotkania,
  • zmianą zachowania, stylem ubierania, zainteresowań na takie, które będą się podobać drugiej osobie,
  • dbaniem o potrzeby drugiej strony bardziej niż o własne,
  • utożsamianiem z systemem wartości i przekonań drugiej osoby – podziela te same opinie i zdanie, jak druga strona relacji,
  • postrzeganiem drugiej osoby w innej roli niż powinna być – np. rodzica, kiedy jest partnerem,
  • brakiem własnych planów i aspiracji,
  • wychodzeniem z założenia, że nie poradzi sobie bez partnera w życiu,
  • akceptacją wybryków partnera, aby tylko pozostać z nim w związku.

Ponadto osoba uzależniona od innej potrzebuje jej do tego, aby czuć się dobrze. Z czasem nawet coraz większych „dawek” drugiej strony aż po chęć posiadania partnera na wyłączność. Tym samym wszystkie dawniejsze zainteresowania nie są już ważne, a zwiększenie częstotliwości i długości wspólnego spędzania czasu powoduje, że osoby tworzące daną relację zaczynają się izolować od innych, zamykają się w swojej przestrzeni.

Częściej nadmiernie angażują się kobiety

Biorąc pod uwagę statystyki, uzależnienie od drugiej osoby częściej dotyka kobiet. Może wynikać to z tradycyjnego wychowania lecz przyczyn może być znacznie więcej. Często dotyka też Dzieci Dorosłych Alkoholików. Przyczyny takiego zachowania wynikają z doświadczeń w relacjach z innymi ludźmi w okresie dzieciństwa. To jeden z głównych czynników, które mają wpływ na kształtowanie naszej osobowości. Jeśli więc w czasie dorastania zabrakło podstawowych potrzeb każdego człowieka, a zwłaszcza dziecka: miłości, akceptacji, uwagi, bezpieczeństwa, to wówczas nie tylko zwiększa się jego niskie samopoczucie, ale także ma tendencje do wchodzenia w toksyczne relacje.

Przerwać destrukcyjny proces

Biorąc pod uwagę, że uzależnienie od drugiej osoby jest procesem destrukcyjnym, który prowadzi do utracenia własnej tożsamości i autonomii, pomóc może tylko profesjonalna psychoterapia. Bardzo trudno jest bowiem samodzielnie poradzić sobie z tym problemem. Potrzebne jest bowiem odbudowanie u osoby uzależnionej własnego poczucia wartości, jak również uświadomienie jej, że ma prawo być niezależna, mieć swoje zdanie, nie we wszystkim się zgadzać z drugą osobą, bo ważniejsza jest jej autentyczność, a nie dopasowywanie się do innych. Osoba uzależniona musi też wiedzieć, że to nie oznacza, że nie liczy się z uczuciami innych, ale to, że jej pragnienia i potrzeby są tak samo ważne. Z myślenia „cudzego” uczy się myśleć „twórczo”.

Pomocy psychologicznej potrzebuje również współuzależniony partner, jeśli chce tworzyć dalej relację z osobą uzależnioną, ale już na zdrowych zasadach.

Co mogę zrobić jak mąż pije i kłamie?

Pijany mężczyzna alkoholik stoi przed żoną trzymającą ich syna w ramionach.

Zarówno osoba pijąca codziennie, jak i ta, która pije tzw. ciągami, czyli nieprzerwanie przez kilka dni, tygodni czy miesięcy, a potem poddaje się krótszej lub dłuższej abstynencji i z powrotem wraca do nałogu, staje się alkoholikiem. Jej nałóg nie pozostaje obojętny dla najbliższych. Alkoholizm w rodzinie to bardzo trudny problem, który odbija się na życiu wszystkich jej członków. Intensywne, wieloletnie picie nie tylko dezorganizuje życie w tej małej społeczności, ale także ma skutki dla dalszego funkcjonowania w życiu zwłaszcza u dzieci.

Zadzwoń i zapytaj o terapię w prywatnym ośrodku Oaza

Jak zachowuje się alkoholik?

Wiele żon alkoholików zadaje sobie pytanie: co zrobić, gdy mąż pije i kłamie? Osobą nadużywającą alkoholu zaczynają kierować w życiu mechanizmy iluzji i zaprzeczeń. Jak zachowuje się alkoholik? Nie potrafi realnie ocenić swojego problemu, a każde zarzucanie jej problemu, wskazywanie negatywnych skutków alkoholizmu powoduje, że minimalizuje powagę choroby, obwinia innych, potrafi znaleźć szereg wytłumaczeń dla swojego zachowania i powodów picia (gdy tak naprawdę istnieje tylko jeden – że jest alkoholikiem), tym samym kłamiąc. Z jednej strony wzbudza złość, prowokuje do emocjonalnych wybuchów, a z drugiej składa obietnice, że kończy z nałogiem i wierzy w to, co wymyślił.

Jeśli jesteś żoną alkoholika, to nie pozwalaj na to, aby okłamywał Cię i innych bliskich. Nie wierz (nie udawaj, że wierzysz) też w to, co mówi, bo to go jeszcze bardziej zachęca do dalszego kłamania. Rozwiązaniem nie jest także branie odpowiedzialności za osobę uzależnioną w zakresie wszelkich konsekwencji, jakie są skutkiem nadużywania przez nią alkoholu.

Jak rozmawiać z alkoholikiem?

Przede wszystkim przedstawiać fakty, jakie mają miejsce w związku z jego uzależnieniem, nazywać rzeczy po imieniu. Warto też życzliwie powiedzieć o tym, jakie emocje przeżywa bliska osoba: o swojej bezsilności, lęku, niepokoju o zdrowie pijącego. Złość, oskarżanie się w rozmowie z alkoholikiem nie przyniosą żadnych efektów. Lepiej przygotować się do niej, ułożyć scenariusz dowiedzieć się więcej na temat samej choroby.

Jeśli alkoholik chce nam coś powiedzieć – pozwólmy mu na to, nie wchodźmy jednak z nim w dyskusję.

Jak pomóc alkoholikowi wytrzeźwieć?

Postawą zrozumienia mechanizmu działania choroby alkoholowej jest to, że uzależnia i wymaga specjalistycznego leczenia. Alkoholik, jego żona, jak i pozostali członkowie rodziny muszą sobie uświadomić, że jest to wspólny problem. Choć nie jest to łatwe, to trzeba także spróbować zrozumieć, że jest to przewlekłe schorzenie i zaakceptować je. Na nic zda się wzajemne obwinianie, zrzucanie odpowiedzialności czy wymyślanie przyczyn picia. W tym zakresie najskuteczniejszym rozwiązaniem jest psychoterapia. Zadaniem specjalisty od uzależnień jest przekonanie alkoholika do tego, że warto zerwać z nałogiem i żyć w abstynencji. Jeśli zaakceptuje on to, że jest chory i pokonany przez alkohol, ma szansę zmienić to i zacząć nowy etap. Skorzystanie ze specjalistycznej pomocy, poznanie choroby alkoholowej i mechanizmów jej działania, to kolejny krok, jaki może wykonać osoba nadmiernie pijąca, aby wytrzeźwieć.

Gdzie szukać pomocy dla alkoholika?

Specjalistyczną pomoc dla alkoholika można wyszukać w ośrodkach leczenie uzależnień. Początkiem drogi do trzeźwości często jest detoks alkoholowy. Odtrucie organizmu z toksyn, jakie odkładają się w wyniku nadmiernego spożywania alkoholu, uzupełnienie elektrolitów, odpowiednie nawodnienie oraz zmniejszenie skutków zespołu abstynencyjnego to działania, jakie pozwalają pozbyć się fizycznego uzależnienia. Po detoksie alkoholik może podjąć dalsze leczenie – z psychicznego uzależnienia. Często terapeutami są tam także osoby, które same przeszły przez nałóg alkoholowy, a inne osoby uzależnione pomagają przetrwać ciężkie chwile. Wsparciem dla alkoholika mogą być także takie grupy jak np. Anonimowi Alkoholicy.

W sytuacji alkoholizmu w rodzinie pomocy potrzebują zazwyczaj wszyscy jej członkowie. Alkoholik – aby wyjść skutecznie z nałogu, a pozostali bliscy – aby zrozumieć mechanizm współuzależnienia oraz nauczyć się właściwie żyć z osobą uzależnioną, nie kosztem swoich potrzeb, pragnień i emocji.